سرمقاله: ناکجاآباد کنفرانس! (نقدى بر كنفرانس‌ها و همايش‌ها در ايران)

ناکجا آباد کنفرانس!

کنفرانس مدیریت منابع انسانی بهانه‌ای شد تا سرمقاله هفتگی را خارج از روتین برنامه‌ها انتشار دهیم، تا HRMag هم همراه با این موج، دغدغه‌ همیشگی خود در خصوص نحوه برگزاری کنفرانس‌ها در ایران را با مخاطبان خود به اشتراک بگذارد. امیدورام دلیلی باشد تا تاثیرگذاران این حوزه این نکته را مد نظر قرار دهند و برنامه‌ریزی بهتری برای برگزاری داشته باشند. – مجله مدیریت منابع انسانی

سالن بزرگ، مخاطبان منتظر، اسلایدهای تا لحظه آخر در حال آماده‌سازی، میکروفن تنظیم نشده و سخنران مضطربی که هنوز فرصت کافی برای مرور آنچه را که می‎خواهد بگوید نیافته! گویی به واسطه نام و نشانی که به هر دلیلی پیدا کرده، باید نُقل هر محفلی باشد و در هر کنفرانس و همایشی از حمل و نقل بگیر تا هوافضا، باید جایی برای ایشان خالی کرد و استاد بزرگوار نیز در کمال عطوفت و صرفا با نیت نشر دانش، به هیج کدام از این درخواست ها پاسخ ردی نمی‌دهد!

مخاطب منتظر نیز با بوق و کرنایی که از قبل، برای ورود سخنران مهیا شده هنوز مبهوت عظمت و متحیر این همه قابلیت و توانمندی است. شروع با تاخیر هم که مزه کنفرانس است و نمی توان به آن خرده گرفت. بالاخره چشم‌ها به جمال استاد روشن می‌شود، اما سخنرانی عنوانی دارد بسیار گنگ و مبهم! البته شاید برای مخاطب صقیل است که بتواند به سادگی درک کند وگرنه ایشان در کارشان بسیار خبره و آزموده هستند. به هرحال ارائه پیش می‌رود و استاد در هر اسلاید برمی‌گردد و دل سیری اسلاید‌ها را نظاره می‌کند تا یادش بیاید برای بیان چه مطلبی اینجاست و شروع به روخوانی می‌کند. جاهایی هم وجود دارد که بالاخره باید سر از وادی‌های فضل استاد در علوم مختلف درآورد و ایشان گریزی به مباحثی می‌زند که سنخیتی با موضوع ارائه ندارد، اما بهرحال مخاطب نباید فکر کند که ایشان دستپاچه‌ی عدم هماهنگی و آماده‌سازی خود شده‌اند، شاید دل‌شان به رحم آمده و دهانه قطره چکان دانش‌شان را اندکی گشادتر کرده‌اند.

زمان دارد به سرعت طی می‌شود و سخنران از برنامه عقب است! کسی خم به ابرو نمی‌آورد. آخر ایشان برای خودش اسم و رسمی دارد و لابد در طولانی شدن وقت‌ ارائه‌شان حکمتی است! چقدر اسلاید دارد این استاد؟ آدم حیفش می‌آید و دلش می‌سوزد که چگونه می‌تواند محتوای یک روز را در نیم ساعت ارائه دهد؟ تقصیر سخنران که نیست لابد مسئولین برگزاری به وی گفته‌اند که شما کارگاه یک روزه دارید و ایشان نمی‌دانسته که قرار است در یکی از بخش‌های کنفرانس تخصصی، آن‌هم نیم ساعت سخنرانی کند! بیچاره سخنران بعدی چقدر تحت فشار زمان از دست رفته خواهد شد؟

البته که این‌ها مهم نیست و نگرانی از این است که مخاطب هنوز نتوانسته بین آن عنوان پرطمطراق و ارائه‌ای که نظاره‌گرش است ارتباطی پیدا کند. بالاخره استاد خسته از ارائه کسالت بار و طولانی تصمیم به اتمام سخنرانی می‌گیرند، شاید هم عجله دارند و در کنفرانس یا همایش دیگری دعوت شده‌اند.

حالا مخاطب مانده است و اینکه الان کجاست؟ به چه دارد گوش می‌دهد و چرا؟ تکلیف آن هزینه ثبت نام کنفرانس تخصص‌اش چه می‌شود؟

همه اینها بماند تا کنفرانس سال بعد یا همایش پربار دیگر و اصلا کسی چه می‌داند، شاید مخاطب درست متوجه اهمیت بحث و آوازه استاد و دنیای دانش ایشان نشده است!

دیدگاه شما در مورد این کنفرانس‌ها، همایش‌ها و… چیست؟ آیا رویدادهای پرسروصدای این‌چنینی، به پیشرفت و به اشتراک گذاری علم و تخصص در ایران کمکی کرده است؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید…

ایوب اسماعیلی
در طی سال‌ها فعالیت، مشاوره و آموزش در عرصه منابع انسانی سازمان‌های مختلف و تلاش برای معرفی جایگاه کارکنان، به عنوان مهم‌ترین مزیت رقابتی در اختیار، همواره با چالش‌ها و مسائل فراوان مواجه بوده‌ام. در این رهگذار فضای مجازی را فرصتی یافتم تا از دغدغه‌ها، آموخته‌ها و اندیشه‌ها، با شما هم‌سخن شوم. باشد که دلگرمی‌ها و همراهی‌تان، مسیر حرکت را هموار سازد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *